De magie van het Voedselbos Inzichten uit de Kleine Tuin van Jacques en Rian

Soms weet je het meteen. Nog voordat er een makelaar aan te pas komt, nog voordat cijfers, plannen of logica het overnemen. Jacques en Rian vertellen hoe ze, wandelend langs een stuk land, simpelweg verliefd werden. Dat moment bleek het begin van een lange reis: een reis van loslaten, vertrouwen en het opnieuw definiëren van wat community, rijkdom en verantwoordelijkheid werkelijk betekenen.

De droom om samen te leven met anderen – meerdere generaties, in verbinding met de natuur – leefde al jaren. Via de ecodorpenbeweging en verschillende groepsinitiatieven onderzochten Jacques en Rian wat bij hen paste. Niet alles lukte. Sommige plannen kwamen te vroeg, andere bleken simpelweg niet de bedoeling.

Achteraf bezien was het geen mislukking, maar een proces. Elke stap maakte duidelijker wat hun diepere wens was: leven in en met de natuur, op een manier die klopt van binnenuit.

Op het moment dat ze besloten los te laten en niet langer te forceren, ontstond ruimte. Precies toen kwam er onverwacht een mail binnen: een tip over een stuk grond, gestuurd door iemand die hen alleen kende via hun idealen en verhalen.

Wat volgde voelde voor Jacques en Rian als een samenspel met het leven zelf. Alsof, wanneer iets echt de bedoeling is, omstandigheden – zelfs financiële – mee beginnen te bewegen. Niet zonder uitdagingen, maar wel met een stevige basis van vertrouwen.

Waar community eerst betekende: samen op één plek wonen en werken, kreeg het gaandeweg een andere betekenis. Vandaag zeggen ze:

De community is waar je bent, met de mensen waar je bent.

Het voedselbos werd zo geen afgesloten project, maar een plek waar mensen langskomen, mee resoneren, gesprekken ontstaan en verbinding vanzelf groeit.

Een van de beelden die blijft hangen, is hun kijk op waarde en investering. Een auto van vijftigduizend euro staat over tien jaar te roesten. Bomen die je vandaag plant, groeien verder – ook als jij er niet meer bent.

Dit onderscheid noemen zij levenskapitaal versus doodkapitaal. Investeren in systemen die leven voortbrengen: bodem, biodiversiteit, relaties en kennis.

Hun voedselbos is bewust niet opgezet als strak verdienmodel. De focus ligt op biodiversiteit en educatie. Het is voedsel voor insecten, vogels, reeën – voor het hele ecosysteem. Een levend systeem dat sterker wordt naarmate het meer zichzelf mag zijn.

Met honderden soorten, oude fruitrassen, stikstofbinders en een rijke bodemopbouw groeit het bos langzaam uit tot een veerkrachtig geheel. Wat onder de grond gebeurt is daarbij minstens zo belangrijk als wat zichtbaar is.

Misschien wel het kernwoord van dit gesprek is hoederschap. Jacques en Rian zien zichzelf niet als bezitters van de aarde, maar als tijdelijke hoeders.

Die houding verandert alles: de keuzes die je maakt, hoe je je verhoudt tot natuur, geld en techniek, en hoe je verantwoordelijkheid neemt voor wat je doorgeeft.

Aan het einde van het gesprek delen ze een boodschap die door alles heen loopt: volg je gevoel. Niet omdat het de makkelijke weg is, maar omdat het leven daar rijker van wordt. Logica volgt vaak pas later.

Hun verhaal laat zien dat vertrouwen geen naïviteit is, maar een vorm van diepe afstemming. Met de natuur, met elkaar en met wat zich wil ontvouwen.

Dit blog is gebaseerd op het gesprek met Jacques en Rian, opgenomen in hun voedselbos. Een plek waar tijd, aandacht en leven samenkomen.