Waar je ziel van gaat zingen – Henry Mentink over grond, gemeenschap en eigenaarschap

Wat gebeurt er als je niet langer vraagt wat levert het op, maar waar gaat mijn ziel van zingen?

In deze aflevering ga ik in gesprek met Henry Mentink – een man die zijn leven heeft gewijd aan het vrijmaken van grond, het herstellen van gemeenschap en het leven van vrede, niet als idee maar als dagelijkse praktijk. Henry is geen dromer aan de zijlijn. Hij loopt. Hij doet. Hij organiseert. En hij stelt één fundamentele vraag centraal: van wie is de aarde eigenlijk?

Henry werd bij een breder publiek bekend door zijn kruiwagentocht van Nederland naar Parijs, een fysieke pelgrimage waarmee hij aandacht vroeg voor een radicaal eenvoudig idee: grond is geen handelswaar, maar een levend fundament dat zorg en hoederschap vraagt.

Die tocht was geen eindpunt, maar een begin. Inmiddels reist Henry langs voedselbossen, gemeenschappen en initiatieven waar mensen actief proberen grond vrij te maken uit de markt. Niet om bezit te verzamelen, maar om ruimte te scheppen – voor natuur, voor samenwerking en voor toekomstige generaties.

Centraal in dit gesprek staat Henry’s visie op wat hij noemt drievoudig eigenaarschap. In plaats van één eigenaar die beslist en doorverkoopt, ontstaat er een samenspel tussen:

• een juridische eigenaar (bijvoorbeeld een stichting),

• de gemeenschap rond het land,

• en de hoeder of tuinder die er dagelijks zorg voor draagt.

Zo wordt grond niet vastgezet, maar juist gedragen. Niet speculatief, maar relationeel. Het land blijft buiten de markt en wordt tegelijkertijd stevig verankerd in mensen die verantwoordelijkheid nemen.

Waar crowdfunding vaak wordt gezien als een technisch middel om geld op te halen, laat Henry zien dat het in essentie iets anders is: een oefening in vertrouwen en verbondenheid.

Niet anoniem, niet vluchtig, maar via ontmoetingen, verhalen, maaltijden en gezamenlijke intentie. Geld wordt zo geen doel op zich, maar een drager van betrokkenheid. Een manier waarop mensen letterlijk kunnen bijdragen aan grond die nooit meer verkocht wordt.

Onder alles wat Henry doet ligt één rode draad: vrede ontstaat niet in vergaderzalen of aan landsgrenzen, maar in hoe we samenleven, delen en zorgen.

Gemeenschappen noemt hij ook wel leslokalen voor vrede. Plekken waar we opnieuw leren hoe het is om verantwoordelijkheid te nemen – voor elkaar, voor het land en voor het grotere geheel waar we onderdeel van zijn.

Missie en visie, zegt Henry, zijn uiteindelijk secundair. De echte vraag is: wat brandt er vanbinnen? Wat vond je belangrijk toen je kind was? Waar voelde je leven, verwondering, betekenis?

Als die bron helder is, volgt de vorm vanzelf. En dat voelen mensen. Misschien is dat wel waarom dit gesprek zo resoneert: het gaat niet over een model of methode, maar over leven vanuit afstemming.

Deze aflevering is een uitnodiging. Om opnieuw te kijken naar grond, eigendom en gemeenschap – maar vooral om jezelf de vraag te stellen:

Waar gaat jouw ziel van zingen?