Mijn zoektocht naar vrijheid: Van uitzichtloos naar bergzicht

Op 5 mei brandt de fakkel van de vrijheid. Maar, waar the fak is dan die vrijheid? Net als de rappers van Opgezwolle vond ik het leven maar een Gekkenhuis (nr, waar deze tekst vandaan komt). Dus ik blèrde mee. Om de diepere laag van dit nr. te kunnen begrijpen diende ik nog een lange weg te gaan.

Toentertijd dacht ik al blij te zijn met een biertje in de hand op vrijdagavond. Het moment dat de roes begon. Van waaruit ik mij op maandagochtend weer naar de werkvloer sleepte. Het duurde niet lang om te ontdekken dat het weekend als verzet tegen de werkweek van 50+ uur geen duurzame oplossing was.

Meermaals sloot ik ’s avonds als laatste de deur van de fabriek, waar ik hout tot panelen verlijmde en heel wat overuren stapelde.

Dan kunnen we met zijn allen op 5 mei prima een oranje shirt aantrekken en de bloemetjes gaan buiten zetten om de vrijheid te vieren.

Maar, als ik daarna met lood in de benen weer het werkritme in duik, lijkt mij de invulling van dit begrip toch niet helemaal kloppend.

Dat allemaal, omdat we in de meest misvormde waarheid van overvloed en schaarste leven. Moet je nagaan, er is een overvloed aan producten te koop, diensten te genieten, landen te bezoeken, ervaringen te beleven.

En, aan alles hangt een prijskaartje.

Laten we het dichtbij huis houden. De speelgoedwinkel.

Zijn kinderen daar nu echt blij mee? – Was ik als kind echt blij met de speelgoedwinkel?

Er ligt daar een overload aan plastic meuk, dat knippert, of zich in een of ander ritme bewegen kan.

En dan kijk ik naar onze zoon van 2. Hij vind een tak met een bepaalde vertakking. En begint spontaan te glimmen. Ik zie direct wat hij ziet. Hij heeft een bosmaaier! Net als Pappa. Hmm, hmmm. Hij loopt hummend door de tuin.

Maar, om mijn (innerlijk) kind gelukkig te stemmen dien ik, naar de speelgoedwinkel te gaan, om daar mijn tijd uit te geven aan één of ander gematerialiseerde gedachte van een ander in een stuk plastic.

Daarmee naar huis te gaan om aan mijn kind te geven. Welke helemaal aangaat op de bonte kleuren van dit stuk plastic met een verhaal.

Terwijl hij liever gewoon een vader heeft die aanwezig heeft en hem meeneemt in de wondere wereld waarin wij leven.

Overvloed aan spullen.

Schaarste aan tijd. – Want dat ruilen we in voor geld.

Overvloed aan geld. – Ze printen het bij naar behoefte.

Begrijp mij niet verkeerd…

Het begrip ‘geld’ heb ik tot dusverre geaccepteerd dat het deel is van deze wereld. En dat het een uitwisseling van energie is. Maar, zoals het nu wordt gebruikt blijven we met zijn allen in de overlevingsmodus.

Om tot bovenstaande conclusie te kunnen komen diende ik mijn wereldbeeld meermaals drastisch te veranderen. Hiervoor neem ik je graag mee naar mijn kindertijd.

Als er iemand door kon als ‘grijze muis’ of ‘muurbloempje’ was ik het wel. Bij het team kiezen tijdens de gymles, nooit de eerste en gelukkig ook niet de laatste. Verder lieten de cijfers voor het beeld zien van een jongen die zich prima redde. Gewoon, gemiddeld.

Zonder enige vraag volgde ik het diep ingesleten pad, dat mijn ouders voor zijn gegaan, mijn leraren, ophemelden, waarvan vooral mijn grootvader de waarde van inzag. Goed leren, goede baan.

Voor mij voelde het alsof ik in een diepe kloof liep, muren hoog opgetrokken langs beide zijden. Geen mogelijkheid om te draaien, of boven de muur uit te kijken. 1 rechte lijn van opvolgen van de status quo.

En het ergste; Hier vooral niet van af willen afwijken.

Want; “oh jee”, ik zou toch niet willen dat ik door mijn vrienden zou worden uitgelachen. Als ik van iemand goedkeuring nodig had, was het wel van hen. Wat ben je, zonder vrienden?

Als je niet in een G-star shirt op komt dagen met een biertje in je hand?

Ik hobbelde van coach naar spiritueel heler en verder om langzaamaan vele diep ingeroeste overtuigingen die mijn leven tot een ware hel maakten te kunnen loslaten. En te realiseren dat echte vrede enkel van binnen te vinden is. Niet in een vredesmars, niet in een protestmars tegen genetisch gemanipuleerd voedsel, etc..

Oooh man, wat voelde ik toch een diep verlangen naar gewoon een leven in eenvoud, rust, vrede, vrijheid.

Het was zo erg dat ik de vele uren dat ik futloos uit het raam van mijn kamer stond te turen inruilde voor een fiets.

Met elke kilometer groeide de vanzelfsprekendheid van een zelfvoorzienend leven als ultiem antwoord voor een leven in vrijheid.

Kun je het je voorstellen. Je ontdoet jezelf van een leven lang opgestapelde materiële zaken. Maar, vooral, de overtuigingen waarom je toch echt 7 paar schoenen nodig hebt. Tevens laat je de door je moeder (of schooljuf, of… ) ingefluisterde wetenschap los dat je toch eigenlijk maar heel onhandig bent. En, je begint gewoon een moestuin aan te leggen, terwijl je niet eens weet hoe je tomaten moet opkweken. Want, vooral dat laatste leer je niet op school.

Gek toch. Dat je op school niet zoiets basaals leert als het telen van je eigen groenten en fruit. Maar, dat je tegenwoordig wel op een tablet of laptop leert hoe appels groeien.

Ik landde op een grote community in Frankrijk. Mijn kamer in een kraakpand had ik ingeruild voor een hutje midden in de natuur. Elke avond keek ik hoe de nacht viel. Hoe de meerkoetjes het open water inruilden voor de beschutting in de oevers. Om vervolgens de libelles over het water te zien zigzaggen tot de sterrenhemel het enig zichtbare was.

Deze plek van natuur en rust, was als een oase in de woestijn. Het trok vele bezoekers en was werkelijk een ontmoetingsplaats voor (vnl) bewust Nederland. In de afwezigheid van de vele prikkels kwam ik hier werkelijk tot mijzelf.

En het gekste, ik kwam precies tegen, waar ik zo’n kritiek op had. Het besef dat ik als enige verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van mijn leven daalde nog dieper in. Dus; als ik gisteren een aanvaring had met een mede-participant, ging er ’s avonds met pen en papier nog eens op in. Wat voelde, dacht en deed ik? Om vervolgens de botsing vandaag uit de wereld te helpen.

Ik zag dat dit niet voor iedereen was weggelegd. Sommige korte termijn participanten zoals ik, zagen de gang van zaken op de community. Waren het er niet mee eens, clusterden samen, smeedde een plan. Om vervolgens ’s nachts in de stilte te vertrekken.

Anderen zag ik continue fel hun kritiek uiten op de structuur, de invulling van ecologie en duurzaamheid etc..

Heerlijk die spiegeling van de maatschappij in het klein.

Voor mij werd 1 ding glashelder. Iedereen heeft het nodig hoeder te mogen zijn van zijn/ haar eigen domein. Daarin vind je de helderheid van geest om je eigen plek in het leven in te nemen. Om van daaruit als een radartje mee te draaien in het grote geheel.

En niet andersom. Zoals het in veel gevallen veel logischer lijkt om je eigenheid op te geven om mee te draaien in één of ander groter wiel.

De stap naar een leven in onafhankelijkheid op een eigen terrein leek inmiddels het enige logische om te doen.

Zo onafhankelijk mogelijk van de vele systemen die onze samenleving omhoog houden. In andere woorden; Off grid en zelfvoorzienend.

Is dit dan de ultieme weg in vrijheid?

De bel van de werktijden is weggevallen. Maar, de vele bezigheden waaruit ons leven nu bestaat, maakt dat we menig dag langer bezig zijn dan gezond voor ons is. Tevens dienen we te navigeren door de spanningen die omhoog komen, omdat er geen financiële zekerheid meer is. Online functies, waarin ik mij veilig waande zijn weggevallen. En de vele to do’s van het overleven in de natuur overschaduwen elke kiem van een goed idee, waarmee we de mensheid en de wereld ook nog eens van dienst zouden kunnen zijn.

We zijn naar het nulpunt gezakt, op ons prachtige familiedomein. Met water van de bron, energie van de zon, warmte van hout, een groeiende moestuin, etc. etc. De geboortegrond van onze peuter.

Een veilig thuis in de natuur.

Van waaruit we de mensen met liefde ontvangen die de schoonheid van natuur, eenvoud, échte connectie en goed eten weten te genieten.

Maar, stiekem dromen we nog steeds van community. Er liggen hier nog zoveel verlaten terreinen, welke wat liefde zouden kunnen gebruiken. Wat lijkt het mij mooi, als anderen hier neer zouden strijken om hun familiedomein in te richten. Om vanuit die plek – je eigen plek – samen de wereld vorm te geven, waarin we zo graag willen leven.

Want uiteindelijk willen we toch maar 1 ding?

Vrede, Vrijheid.

En hoewel er in de uiterlijke wereld van alles is te realiseren.

Begint de echte vrijheid van binnen.

Mijn gouden leidraad;

Wat denk ik?

Wat voel ik?

Wat doe ik?

Hoofd

Hart

Handen

Is dit in lijn?

Dan moet het goed zijn.

Bedankt voor je tijd en aandacht — het kostbaarste dat we elkaar kunnen geven.

Als je tot hier bent gekomen, heeft er waarschijnlijk iets in jou geknikt. Ik ben heel benieuwd welk stukje van jouw eigen zoektocht hierin resoneert. Voel je vrij om je ervaringen hieronder in de reacties te delen of mij een berichtje te sturen.

Wil je op de hoogte blijven van ons leven, onze inzichten en ontmoetingen hier op het familiedomein in de Alpen?

Wees welkom om je hieronder aan te melden als tuinvriend.